ఎంత గొప్ప మహాత్ములైనా అందరినీ please చెయ్యలేరన్నదానికి శైలబాలా దాస్ గారి account ఒక మంచి ఉదాహరణ. ఒక గొప్ప లక్ష్యం కోసం పనిచేస్తున్నప్పుడు, ఆ దిశగా చేసే ప్రతి పనితోనూ అందరూ ఏకీభవించాల్సిన అవసరం లేదేమో.

Whole is bigger than the parts అన్నట్టుగా, గాంధీజీని మొత్తంగా అర్థం చేసుకోవాలంటే ఆయనలోని ఏ ఒక్క విషయమో నచ్చకపోయినా, ఆయన చేస్తున్న పెద్ద ప్రయత్నాన్ని చూడగలగాలి అనిపించింది.

ఇక పండాగారి నారింజ పండ్ల కథ మాత్రం చాలా funnyగా ఉంది. గాంధీజీ పిల్లలకి ఇవ్వమన్న పండ్లనే చివరికి ఆయనే తీసుకెళ్లబోయారు! 😁

సామాన్య ప్రజల్లో కొందరు దూరం నుంచి గాంధీగారి imageని ఆరాధిస్తే, previous postలోని బాబాయి లాంటి వాళ్లు ఆయన్ని పూర్తిగా వేరే కోణంలో చూశారు.

కానీ ఈ postలో ఆయనకు దగ్గరగా ఉండి, ఆయనతో కలిసి పనిచేసిన వాళ్ల కళ్లతో గాంధీజీని చూస్తున్నాం. These accounts give us a sense of what Gandhiji was like to the people who actually spent time with him.
🙏🏽

అక్క గారి మాటలతో నేను పూర్తిగా ఏకీభవిస్తున్నాను. అయితే మహాత్ముల ఆలోచనలు, మహానియమాలు మామూలు మనుషుల అవగాహనకు అందకపోవడం సహజమే కదా!

వేలమంది ముందు అయినా సరే సమయానికి భోజనం చేయడం గాంధీజీ disciplineకి ఎంత importance ఇచ్చేవారో తెలియజేస్తుంది. కానీ బాబాయికి మాత్రం ఇంతమంది ముందు ఇలా తినడం కూడా ఏమైనా పద్ధతేనా అనిపించడం భలే funnyగా ఉంది. 😄

విద్యార్థులు పరీక్షల్ని కూడా పక్కన పెట్టి గాంధీజీని చూడటానికి వెళ్లడం, ఒకరేమో ముప్పై ఐదు మైళ్లు కాలినడకన వెళ్లడం, టికెట్ లేకుండానే ప్రయాణం చేయడం,
గాంధీజీని అవమానించడానికి విసిరిన చిరిగిన చేటే 20 రూపాయలకు వేలం పోవడం!! ఈ వివరాలన్నీ ఎంతో ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి.

It is fascinating to see the historical events through the eyes of people from different ages, backgrounds, and places. 🙏🏽

సర్, రమాదేవిగారు రాసుకున్న జ్ఞాపకాల్లో తాను నగలు ఇవ్వలేక, తాను వడికిన ఆ నూలు కండెను గాంధీజీ చేతిలో పెట్టడం, ఆయన ఆమె వైపు చూసిన ఆ ఒక్క చూపు ఆమెకు జీవితాంతం గుర్తుండిపోవడం. అలాగే ఆమె అత్తగారికి కూడా గాంధీజీని చూడాలనే కోరిక ఉండి, దాన్ని బయటకు చెప్పకుండా చివరికి తానే ఆమెతో కలిసి నది ఒడ్డుకు వెళ్లడం!! These incidents show how deeply Gandhiji influenced people.

హర్తాళ్ అనే ఆలోచనే అప్పట్లో ఎంత కొత్తదో చదివితే ఆశ్చర్యంగా ఉంది. ఈ రోజుల్లో అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా హర్తాళ్ అనేది ఎంత మామూలు విషయంగా మారిపోయింది కదా.

ఇక పూరీలో పేదలు తమ చిరుగుల కొంగుల్లో దాచుకున్న అరకాసో అణానో తీసుకొచ్చి ఇవ్వడం, ఆ దృశ్యం చూసి గాంధీజీ చలించిపోయి, బ్రహ్మగిరి పేదలకు ప్రతినిధిగా తాను కూడా జీవితాంతం వారి మాదిరిగానే కొల్లాయి మాత్రమే ధరిస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేయడం!!

ఇవన్నీ చదువుతుంటే History books లో చదివిన సంఘటనలే ఒకరి జ్ఞాపకాలుగా చదివినప్పుడు feels so much closer.

ఇలాంటి firsthand memories దొరకడం నిజంగా ఒక అదృష్టం. 🙏🏽

Very grateful to you, Sir, for bringing such hidden treasures and sharing them with us. Looking forward to reading this series. 🙏🏽