చక్కని వ్యాసం, అభినందనలు. తెలుగులో ఎన్ని వ్యాసాలు వస్తే అంత మంచిది. కవిత్వాలు తగ్గాలి, కారణం – వచనం రాయడం రాక వచన కవిత్వం రాస్తారు. నిజానికి ‘ఆధునిక కవిత్వం ‘ అన్న ప్రక్రియ అంత సులువు కాదు.

ఇక వైద్యం దగ్గరికి వస్తే – ప్రతి పల్లెలో ఒక అయ్యగారిని చూసే ఉంటాము. రోగిని ప్రేమగా పలకరించడంతో సగం రోగం దూరం కావచ్చు. ఇప్పటి వైద్యులు – ఈ విద్యలో వెనుకబడి ఉన్నారు. మొత్తానికి వైద్యంలో ఊరు పరిణమించిన తీరు బావుంది.

ఇక గుండె వైద్యులు డిబేకి వృత్తాంతం చదువుతుంటే – సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ లో మా ప్రిన్సిపాల్ -అట్లూరి చక్రధర రావు గారి మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి, ఆయనకు యావత్ ప్రపంచంలో ఇంజనీరింగ్ ఘనతే కనిపించేది. ఆయన అనేవారు – ‘biomedical engg లేకపోతే – వైద్యుల పని అయినట్టే’. నాక్కూడా డిబేకి (అరబిక్ -دبغي / దబఘి) కృషి గమనిస్తే ఆయనలో వైద్యంతో తో పాటు ఇంజనీరింగ్ ప్రతిభ ఎక్కువ కనిపించింది. ఇంకో గొప్ప ఆచార్యులు ప్రకాశరావుగారు మేము కాలేజీలో చివరి రోజు వీడ్కోలు సభలో అన్నారు – ‘ఇంజనీరు వైద్యునిగా మారవచ్చు, కానీ వైద్యుడు ఇంజనీరు కాలేడు’. అమెరికాలో అది సాధ్యమనుకుంటాను. న్యూ జెర్సీలో ఒక ప్రసిద్ధి గాంచిన పిల్లల వైద్యుడు – ఆయన తీరు, వ్యవహారం మామూలు వైద్యులతో పోలిస్తే ఎంతో భిన్నంగా కనిపించేది, ఒక పదిహేనేళ్ల పరిచయం తర్వాత తెలిసింది ఏమిటంటే – ఆయన మొదలు ఇంజనీరు – తర్వాత వైద్యంలోకి వచ్చారు. మళ్ళీ, మా కాలేజీ రోజుల సంభాషణ గుర్తు తెచ్చారు.