ఇది కేవలం పాలకుడి వ్యక్తిగత నియంతృత్వాన్ని ఎద్దేవా చేసే కథ కాదు, నేటి పెట్టుబడిదారీ, ఫాసిస్టు వ్యవస్థ నైజాన్ని బట్టబయలు చేసిన రాజకీయ ఆర్థిక రూపకం. ఒక సామాన్యుడిగా, ఏ స్వార్థం లేనివాడిగా అధికారంలోకి వచ్చిన పాలకుడు, ఆ అధికారంతో రాజ్యంలోని వనరులను, ప్రజల సంపదను కాంట్రాక్టర్లకు, ‘రంబానీ’ లాంటి దళారీ పెట్టుబడిదారులకు ఎలా దోచిపెడుతున్నాడో ఈ కథ స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. ఈ భారీ ఆర్థిక దోపిడీని అట్టడుగు వర్గాలు ప్రశ్నించకుండా ఉండటానికి రాజ్యం ఎంచుకున్న భావజాల సాధనాలే మతం, సాంకేతికత. మతం, నేటి స్మార్ట్ ఫోన్లు (5జీ) ఆధునిక కాలపు మత్తుమందులు. ప్రజలు తమ నిజమైన భౌతిక సమస్యలైన ఆకలి, నిరుద్యోగం, పేదరికం గురించి ఆలోచించకుండా యువతను, వృద్ధులను వర్చువల్ ప్రపంచంలో బానిసలుగా మార్చే వ్యవస్థాపరమైన కుట్రను రచయిత ఇక్కడ ఎండగట్టారు. పాత నిర్మాణాలను కూల్చి కొత్త దర్బారు కట్టడం, ఒకే దేశం-ఒకే విధానం అంటూ సాంస్కృతిక ఆధిపత్యాన్ని రుద్దడం కార్పొరేట్ ఫాసిజం ప్రధాన లక్షణాలు.అయితే, ఈ కథ పతాక సన్నివేశంలో అసలైన మార్క్సిస్టు చారిత్రక వాస్తవికత దాగి ఉంది. పాలకుడు గుడ్డిగా చెప్పే అబద్ధాలకు కండబలం ఉన్నవాళ్లు వంత పాడటం అనేది., ఈ వ్యవస్థ బ్రెయిన్ వాష్ చేసి తయారుచేసిన ఆలోచన లేని లంపెన్ సమూహాలకు ప్రతీక. కానీ, సమాజంలో ఏ ఆసరా లేని, అట్టడుగున ఉన్న అంధుడు, వికలాంగుడు మాత్రమే భయం లేకుండా వాస్తవాన్ని మాట్లాడతారు. వారు మేల్కొన్న వర్గ స్పృహకు ప్రతీకలు. “ఆలోచించే మనిషి అణుబాంబు కంటే ప్రమాదకరం” అని రాజు భయపడటం వెనుక ప్రజల్లో ఆలోచనా శక్తి పెరిగితే ఈ దోపిడీ వ్యవస్థ పునాదులు కూలిపోతాయనే పాలకుల ప్రాణభయం దాగి ఉంది. పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థ ఎన్ని మాయలు చేసినా, అణగారిన వర్గాల నుంచే దాన్ని కూల్చే ఆలోచన పుడుతుందనే గతితార్కిక సత్యాన్ని ఈ కథ వివరించింది.రచయితకు అభినందనలు — ఎం కె

బమ్మిడి జగదీశ్వరరావు గారి ‘పడు… లే… తొయ్…’ కథ పైకి కనిపించే సామాజిక వ్యంగ్యం మాత్రమే కాదు, వర్తమాన పెట్టుబడిదారీ సమాజంలో మానవ సంబంధాలు ఎలా ‘పరాయీకరణ’ చెందాయో, సామూహిక బాధ్యత స్థానంలో ‘నిర్థయాత్మక వ్యక్తివాదం’ (రూత్లేస్ ఇండివిడ్యులిజం ) ఎలా తిష్టవేసిందో చెప్పే పదునైన మార్క్సిస్టు, సామాజిక-ఆర్థిక విశ్లేషణ. ఒమనిషి కింద పడటం అనేది కేవలం భౌతికమైన ప్రమాదం కాదు, అది వ్యవస్థలో ఒక సామాన్యుడు ఎదుర్కొనే ఆర్థిక, సామాజిక సంక్షోభానికి ప్రతీక. కింద పడ్డవాడికి తక్షణమే చెయ్యి అందించి పైకి లేపడం అనే సహజమైన, ప్రాథమిక మానవ ధర్మాన్ని కూడా ఈనాటి సమాజం ఎలా వ్యాపారత్మకంగా, లాభనష్టాల బేరీజుతో చూస్తుందో ఈ కథ బట్టబయలు చేస్తుంది. పడ్డవాడిని లేపబోయిన మొదటి నలుగురిని అడ్డుకున్న మరో నలుగురు వ్యక్తులు ఈ సమాజపు ఆధిపత్య భావజాలానికి, బూర్జువా మేధావి వర్గానికి ప్రతినిధులు. “సహాయం చేస్తే వాడు పరాన్నభుక్కుగా మారతాడని, తనకు తానే స్వయంగా లేవాలని” వారు చేసే వాదన, నయా ఉదారవాద మార్కెట్ వ్యవస్థ ప్రవచించే ‘స్వయం సహాయం’, ‘మెరిట్’ అనే బూటకపు సిద్ధాంతాలకు అద్దం పడుతుంది. వ్యవస్థాగతమైన లోపాల వల్ల కిందపడ్డ వాడిని, ఆ వ్యవస్థే తన సైద్ధాంతిక కుతర్కాలతో బాధ్యత నుండి తప్పుకుంటూ, వైఫల్యాన్ని పూర్తిగా ఆ వ్యక్తి నెత్తికే చుట్టేయడం ఇందులో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.బాధలో ఉన్న వ్యక్తి పట్ల సానుభూతి చూపడానికి బదులు, వాడి కష్టం మీద చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు గంటల తరబడి చేసే తాత్విక చర్చలు, దారిద్ర్యం, ఆకలి, అణచివేతలపై ఏసీ గదుల్లో కూర్చొని పాలకులు, మేధావులు చేసే పనికిమాలిన చర్చల వలె శూన్యమైనవి. ఒకవైపు మనిషి నొప్పితో విలవిలలాడుతుంటే, సహాయం చేస్తే రేపు వాడు కృతజ్ఞత చూపిస్తాడా లేదా అని ఆలోచించడం.. మానవ సంబంధాలు సైతం పూర్తిగా సరుకుగా, గివ్ అండ్ టేక్ లావాదేవీలుగా మారిపోయిన వైపరీత్యాన్ని సూచిస్తుంది. ఇక కథ ముగింపులో దాగి ఉన్న గతితార్కిక వాస్తవం అత్యంత భయానకమైనది. పడ్డవాడు ఎవరి సహాయం లేకుండా తనంతట తానుగా లేవడం ఇక్కడ ఆత్మవిశ్వాసానికి ప్రతీక కాదు. అది సామాజిక ఐక్యత చచ్చిపోయిన చీకటి వాస్తవం. సహాయం నిరాకరించబడిన మనిషి, అడుగడుగునా అవమానించబడిన మనిషి, ఆ వ్యవస్థ తాలూకు క్రూరత్వాన్ని తనలో ఇముడ్చుకుంటాడు. అందుకే వాడు లేచి పరిగెడుతూ తనకు అడ్డు వచ్చిన వాళ్ళందరినీ కిందకు తోసేస్తూ వెళ్తాడు. దెబ్బతిన్న వాడిని సమాజం అక్కున చేర్చుకోకపోతే, వాడు రేపు అదే సమాజాన్ని తొక్కుకుంటూ వెళ్ళే మరో ఆధిపత్య శక్తీగా, పీడకుడిగా మారతాడనే చారిత్రక భౌతికవాద సత్యాన్ని, క్రూరమైన మార్కెట్ వాతావరణం మనిషిని తోడేలుగా ఎలా మారుస్తుందో ఈ కథ చెపుతుంది.రచయితకు అభినందనలు – ఎం కె

కథ బాగుంది వ్యంగ్యంగా, ఆశ్చర్యకరంగా. ముఖ్యంగా బాష, యాసనీ నొక్కి పట్టారు. యీ నవయువకవి రచన విదానం బాగుంది. మరిన్ని కథలు రాయాలని త్వరత్వరగా మేము చదవాలని కుతూహలంగా ఉంది ఈ ఒక్క కథతో. – మీ రచనకి ముగ్ధుడిని అయ్యే నేను.